Muziekverhalen

Bouwverhalen

Verhalen van alledag

Boeken

(misschien mijn) Nancy Hewitt

Dear Nancy

Op zaterdagnacht 24 september 1983 was iedereen in café het Hert wel zo’n beetje nat, want het was Jouster Merke, lalalalala … maar niet ik. Want elf tijdzones verderop vloog een sportwagen met gierende band van het asfalt en miste op een halve meter na een kolossale eik.Lees verder

Afscheid van een kamerplant

Toen ik mijn vrouw bij thuiskomst met overgave zoende, voelde ze anders aan. ‘Is er iets?’, vroeg ik. ‘Hij is weg,’ zei ze met een ondertoon van spijt en berusting. ‘Dat is waar ook! Je hebt meneer Theo naar het tehuis gebracht … of is het een pleeggezin?’ ‘Nee, nee, hij staat in een tuinkas, tussen de andere cactussen. Ach, je had hem moeten zien. Hij stond daar zo stoer …Lees verder

Adam en Eva Superba

Grenzen van intimiteit

Al de hele week droeg ik, ook naar mijn werk, de jas van Koos, die hij bij zijn laatste reis aan de kapstok had laten hangen. Met die jas en mijn mooiste overhemd aan zat ruim op tijd klaar, maar door een samenloop van omstandigheden en een litanie van noodzakelijke vrouwengedoetjes, vertrokken wij toch iets aan de late kant.Lees verder

Roekeloos wit

Denk ik aan mijn dood, dan heb ik daar een duidelijk beeld bij. Alles is wit, alles is stil en alles is koud. U zult zeggen: onzin, maar zevenendertig jaar geleden heb ik het van dichtbij gezien en die ervaring zal mij nooit meer verlaten.Lees verder

Vrijdag negentien uur

‘Wat eten we?’, vroeg ik, nadat ik mijn vrouw bij thuiskomst ritueel had gezoend. ‘Geen idee,’ zei ze laconiek. Zij vindt doorgaans, dat alles vanzelf wel goed komt, als de laden maar gevuld zijn. Ik geloof in het diepst van mijn wezen in het maken en uitvoeren van plannen, dus liep ik naar de keuken en trok de koelkast open.Lees verder

Johnny Meijer, de beste accordeonist ter wereld

Er is een Amsterdammer doodgegaan

Na het overlijden van Burgemeester Eberhart van der Laan hoorde ik op één van de zenders het dat lied weer voorbijkomen – Er is een Amsterdammer doodgegaan – dat na de dood van Johan zo prachtig werd vertolkt door Kees Prins. Maar wie kent de herkomst en diepgang van dit lied?Lees verder

11 mei 2021: De GGD Sneek

De bloei van de perenboom

Toen ik mijn erf opreed, trof mij de bloei van ons perenboompje. De witte bloesem straalde mij tegemoet en veroorzaakte een emotionele opvlieger. Ik danste naar binnen, wierp mijn sleutels luidruchtig op het kastje, en jubelde dat ik thuis was.Lees verder

Deus ex Machina in Zalen Schaaf

Oh Zalen! Oh Schaaf!

Toen een prille collega enthousiast verslag deed van haar eerste bezoek aan de zieltogende Zalen Schaaf te Leeuwarden, was het of zij en niet ik aan het sterfbed had gezeten van mijn oude vriend. Want een gebouw is dan wel van steen, maar iedere ruimte heeft een ziel, waar je van kunt houden.Lees verder

Jan Akkerman

Focus op Solution

De politiek moet zich niet met muziek bemoeien. Een jaar of 10 kwam de PVV – de partij van Eigen Volk Eerst – met het onzalige voorstel om Radio 2 te verplichten minimaal 35% Nederlandstalige muziek door de ether te sturen.Lees verder

Mea Culpa

Toen ik vanochtend vroeg de factuur voor mijn gehoorapparaat op mijn toetsenbord zag liggen, besloot ik hem meteen maar te voldoen. Tijdens het inloggen met mijn Rabo-pas morste ik hagelslag op mijn toetsenbord. Toen ik vervolgens weer doorging, werd mij de toegang geweigerd. Kan gebeuren. Maar toen ik bij de tweede poging weer niet binnenkwam, brak diep van binnen een lichte paniek uit.Lees verder

Daniël Samkalden in 1987

Miepie, Kinderen voor Kinderen

Gisteren trof mij tussen het grote nieuws van Campagne en Covid een klein berichtje in de krant. Joe Speedboot wordt verfilmd met een script van onder andere Daniël Samkalden. Weinig mensen zullen weten, dat hij toevallig heeft wel één van de allermooiste Nederlandse liedjes op zijn naam heeft gezongen. In 2011 schreef ik er een verhaal over.Lees verder

Joan Didion, schrijfster en journalist

Het hart houdt niet stand

Ze zei: ‘Ik ga even mijn woonprogramma kijken.’ Wat ze bedoelde te zeggen was: Kan die radio even uit. En radio is weer geheimtaal voor hinderlijke muziek, ook al was die afkomstig van mijn PC. Maar mijn afspeellijst had net Billie Holiday geselecteerd en een overleden artiest zet je niet af, dus liep ik naar mijn werkkamer en trok de deur achter me dicht.Lees verder

Terug naar het ei

Een verslag van de vernisage van mijn vriend en kunstenaar Koos van der Sloot op 3 december 2017: ‘Hoe was de opening?’, vroeg mij vrouw, toen ik zondag thuiskwam. Ik zei naar waarheid dat het gezellig was, want als er meer mensen dan kunstwerken in een ruimte zijn, moet de kunst het nu eenmaal ontgelden.Lees verder

Een zaterdagochtend, januari 2021

Ik had nog geen zin om onder de douche tegen het harde plaveisel van de dagelijkse werkelijkheid te worden gesmeten, dus sloop ik in kamerjas de trap af. Ik legde de kussens in de bank recht en bracht de afgebrande waxinelichtjes en de glazen van gisteravond naar de keuken.Lees verder

Beppe Anne en Pake Harmen

De waarde van een tientje

De dag na mijn geboorte in 1955 fietste mijn vader meteen naar St Nicolaasga, om het blijde nieuws over te brengen. ‘… en hij is naar heit vernoemd,’ zei hij trots. ‘Hoe heet hij dan?’, vroeg zijn vader. ‘Herman.’ ‘Dan ben ik niet vernoemd,’ stelde Pake Harmen resoluut vast.Lees verder

Op slot

‘Je was net op tijd,’ zei ik, toen mijn vrouw maandagavond keurig geknipt en geverfd binnenkwam. Ze hing zonder tekst haar jas weg en liet zich met een zucht in haar stoel vallen. ‘We gaan op slot,’ vervolgde ik. ‘Weet ik,’ antwoordde ze korzelig. ‘De kapper had de toespraak er ook op.’ Iets zat haar dwars. ‘Heb je al koffie gehad?’, vroeg ik. ‘Ja.’ ‘Ik nog niet,’ zei ik en liep naar de keuken. ‘Nou, doe mij dan ook nog maar één,’ zei ze, ‘maar niet te sterk, hoor.’ Ik vulde het kleine filterapparaatje, waar ik precies twee kopjes uit haal. Niet de kleine deftige kopjes met goud en...Lees verder

Rook

Een oude man met een ijsmuts diep over zijn oren getrokken bleef staan voor de deur van het sigarenmagazijn. Hij trok een zakdoek tevoorschijn, trad naar binnen en snoot zijn neus. De detaillist met krul-snor veerde op achter zijn toonbank, en liep de klant met voorzichtige pasjes en een uitgestoken hand tegemoet.Lees verder

De laatste test

‘Oké!’, zei ik tegen collega Gerard, na de zoveelste rochelende hoestbui, ‘ik ga wel naar huis en laat me testen.’ Ik was natuurlijk alleen maar verkouden. Dat had ik steeds gezegd. Ook om mezelf te overtuigen.Lees verder

Rue Michel Bizot 48 Parijs 7e verdieping

De ogen van Francine

Ze zeggen dat je eerste liefde heimelijk altijd op nummer één blijft staan. Maar dat geldt niet voor mij. Ik denk nog zelden aan haar terug en dan nog slechts met weemoed. Maar toen de Oude Schrijver haar naam noemde, zag ik weer haar ogen, smeulend verlangen naar brandende liefde.Lees verder

Het hout wordt net zo grijs als de vlonderdelen.

De circulaire tuintafel

Circulaire tuintafel

Het is niet zuinigheid, althans niet alleen, maar voor ik iets ontwerp, denk ik eerst: wat heb ik nog liggen? Want de circulaire gedachte zit in mijn bloed.

Het Siciliaanse tegeltableau dat als blad voor de tuintafel had gediend bleek niet vorstbestendig. Ik wist dat wel en eerst zette ik het ’s winters ook binnen, maar net als de jeugd van tegenwoordig begon ik te denken: Wat een gedonder en Ach, het valt ook wel mee. Dus vroor de boel kapot.

Bij een tegeloutlet (waarvan ik het bestaan niet kende) kochten we voor een habbekrats namaak...Lees verder

Fries Golfkastje

Nadat mijn kastje met een 4 collage’s van platenhoezen voor de achterwand van onze woonkamer was afgekeurd, ook door mijzelf, moest er iets nieuws komen.Lees verder

1,25 x 1,05 x 0,26 (bxhxd)

Platenkast

Deze PLATENKAST noemde ik oorspronkelijk telefoonkastje, omdat er in de woonkamer nog steeds een kastje moest komen om de vaste telefoon op te plaatsen en de waar ik de draden van de mobieltjes en iPad ook maar wilde hebben.Lees verder

De handen van mijn moeder

‘Kijk,’ zei mijn moeder. Ze wilde naast me komen zitten. ‘Anderhalve meter,’ zei ik weer. ‘Ach ja,’ zuchtte ze. Ze reikte me haar ‘app-apparaat’ aan en nam weer plaats bij het raam. Op de foto zat een familielid op zijn ziekbed met een duim op. ‘Heeft ie …?’ ‘Nee, het is wat anders,’ zei ze, ‘maar aan zijn voeten …’Lees verder

Springtime in Amsterdam – Wally Tax

Iedereen kent de verhalen over het graf van Jim Morrison op Père Lachaise in Parijs. Mij zie je daar niet, al ga ik weleens op bedevaart. Voor het eerst was dat in de zomer van 2006. Mijn vriend Koos van der Sloot wilde het graf van Wally Tax op de Nieuwe Ooster Begraafplaats in Amsterdam bezoeken.Lees verder

Pages

No front page content has been created yet.