De voorgevel (2009 - heden)

200 keuzes

Dit huis was in meerdere opzichten een nieuw begin voor mij en mijn nieuwe vrouw. Toen we eens bij een koopwoning gingen kijken, bleek niet alleen dat we het beide niks vonden. We vonden het beide niks om precies dezelfde redenen. Dat was belangrijk, want in de nieuwe gasloze wijk Wylde Hoarne III werden kavels verloot en uit mijn werk bij architect Gunnar Daan wist ik, dat je pas samen een huis kunt bouwen als je helemaal op één lijn zit. Voor een bestaande woning hoef je maar één keuze te maken: we doen het wel of we doen het niet. Voor een nieuwe woning moet je 200 keuzes maken, tot en met de tegels en de deurkrukken toe.

Al zolang ik in de bouw werk droom ik, dat ik ooit zelf een huis zou ontwerpen, zonder dat ik serieus dacht, dat er ooit van zou komen. Een mens moet nu eenmaal dromen, toch? Maar nu begon ik op gezellige avonden met wijn en knabbeltje, samen op de bank, in een ruitjesblok plattegrondjes te schetsen. Zodra we het erover eens waren, begon ik opnieuw. Toen ik er 10 had werden we uitgeloot, nou ja, we hadden een vierde optie en niet eens op ons voorkeurkavel.

Het was september 2008. Wereldwijd stond de financiële wereld op instorten, maar niemand zag dat nog aankomen.

Droomkavel voor droomhuis 

De gemeente had de mooiste kavels aan de kant uit de verlotingspot gehouden, want die zouden worden geveild. Wij legden onze polststokken achter elkaar en schreven in. En bingo! Wij hadden zomaar onze droomkavel. Een week later viel het kaartenhuis van Scheringa in elkaar en een paar weken later waren er zoveel optanten van de verloting afgevallen, dat gewoon een kavel hadden kunnen uitzoeken. Maar als we dat hadden gedaan, hadden we natuurlijk niet die droomkavel gehad.

Diezelfde avond legden we de schetsjes op tafel. 5 van de 10 pasten op onze kavel. Aangezien ik de nieuwe tekenprogramma’s niet meer machtig was, kocht ik op Marktplaats een tekentafel en maakte in nauw overleg met mijn vrouw – ze kon zelfs tekening lezen – een ontwerp. Doordat we op één lijn zaten hoefden we niet naar compromissen te zoeken, maar inspireerden we elkaar. Dat proces maakte ons beide erg gelukkig.

Van binnenuit

Het ontwerp zegt iets over ons: de indeling en de inrichting. Het zegt iets over haar: de schuine zijgevels en aflopende goten. En het zegt iets over mij: die gevelindeling aan de straatzijde.
Na een levenlang als techneut in de architectuur besloot ik die voorgevel van binnenuit te ontwerpen. Dus vensters kregen een afmeting en plaats naar gelang de behoefte aan daglicht en uitzicht. Pas daarna maakte ik er een harmonisch geheel van, maar zonder architectonische wetmatigheden en ritme’s. Het resultaat had ik als compositie niet kunnen bedenken. Het onverstijgt mijn verbeeldingskracht en juist daarom ben ik er trots op.

Een gemeenteambtenaar, die ik het plan liet zien, zei dat het maar goed was dat de wijk Welstandsvrij was, anders was het er nooit doorgekomen. Daar was ik het nu eens het roerend met hem eens.

Thuis

Meer dan al mijn andere huizen voelt dit huis als thuiskomen. Dat realiseerde ik me pas toen Meneer Houtman zijn etappekoers langs mijn 9 woonhuizen, die begon met de eiersprong theorie, eindelijk had volbracht. Mijn persoonlijke traject had ik vooraf onmogelijk kunnen voorzien, maar het leidde uiteindelijk hier naartoe. Misschien moeten we het huis ‘HIER’ noemen en die naam in smeedijzer aan de gevel schroeven.

Het is mijn laatste huis, althans voorlopig, want alles in het leven is voorlopig. Dit is ook het einde van mijn project met Meneer Houtman. Hij ligt inmiddels gedemonteerd op zolder, wachtend op een mogelijke hervatting. Het is nu tijd om mijn hoofd leeg te maken. Het is tijd voor iets nieuws.

 

Informatie

Datum: 14 oktober 2023
Codering: Pos 46 versie 1.14 (boven) 
Locatie: De Protter 4, Joure
Attributen: Vehikel 2; gereedschapkoffer; lekke binnenband; Loftsilerpet; veiligheidsbril
Bijzonderheden: Toen ik het Vehikel had opgeruimd stond hij daar nog, met zijn reserveband om de schouders. Helemaal afgeragd. Toen heb ik een laatste foto gemaakt en ook hem opgeruimd

Bekijk ook...

Koning Eenoog

Ik wilde een statieportret maken van een potsierlijke ambtsdrager. Dat werd koong Eenoog. Ik nam altijd aan – analoog aan het spreekwoord – dat Eenoog koning is in het Land der Blinden. Maar nu vroeg ik mij af: is dat wel zo?

De ++ tafel (2006 - 2009)

Na het besluit om te gaan scheiden, begon mijn vrouw over de scheiding van boedel. Terwijl ik nog nadacht over een correcte en rechtvaardige procedure, verklaarde zij dat ze de eettafel wilde houden.

De zwartwit denker

In onze moderne samenleving staat het zwart-wit denken in een kwaad daglicht, maar de schaker doet niet anders.