Roy Buchanan - Pointless

Zoals vaak keek ik naar de Pointless, een quiz op de BBC. Een ouder echtpaar - mijn favorieten - waren op ongelukkige wijze in de tweede ronde uitgeschakeld. Ik deed mijn beklag bij mijn vrouw, die in de keuken net de tagliatelle bij de saus gooide. ‘Het eten is klaar,’ zei ze. Ik griste twee borden uit de kast, schepte eentje vol en spoedde mij weer naar de bank.
‘Hoef je geen mes?’ - ‘Nee, waarom?’
‘Om de pasta te snijden, bijvoorbeeld. Om als een beschaafd mens te eten.’

In de derde ronde werden vijf foto's getoond van beroemde gitaristen. ‘C is Roy Buchanan!’, riep ik.
‘Heb je gehoord wat ik zei?’, vroeg ze.
‘Doe nou niet zo moeilijk. We zijn thuis. Er is niemand.’
‘Ik ben er.’
‘Godzijdank,’ lachte ik verliefd, ‘en je houdt ook nog van mij! Waar heb ik het aan verdiend?!’
Een jong zwanger schaap en haar slome vriendje herkenden niemand. Ze moesten gokken.
‘C looks pretty old. Is he perhaps … Jimi Hendrix?’
‘Stomme trut!’, schreeuwde ik. ‘Ze weet niet eens dat Jimi Hendrix zwart is! En dat loopt gewoon vrij rond? En het mag zich nog voortplanten ook!’
‘Zeg, gedraag je ... kijk nu wat je doet!’, riep mijn vrouw ontzet, ‘je morst!’
Shit, op mijn nieuwe overhemd zat een sliert pasta met kerrie. Ik rende naar het aanrecht en pakte een doekje.
‘Niet het aanrechtdoekje!’
Snel greep ik een theedoek en hield die demonstratief in de lucht. Maar natuurlijk wilde het er niet uit. De presentator nam de antwoorden door. Roy Buchanan was een pointless antwoord! Mijn vrouw schudde haar hoofd en zei:
‘Je eet als een varken.’
‘Engelsen zijn varkens,’ zei ik, ‘ze kennen Roy Buchanan niet eens!’
‘Misschien ben jij wel een heel knap varken,’ gaf ze toe.

 

Eerder uitgebracht in Terug naar het Ei, 2015

Bekijk ook...

Gabriël

4 mei 2022: Gisteren liep ik voor het eerst van mijn leven de Hervormde kerk van Joure binnen. Dat zei ik tegen de koster, die ons stond op te wachten. Of ik van elders kwam? Nee, zei ik, ik ben in de Hobbe van Baerdtstraat – de kerk is naar dezelfde ambtsdrager van weleer genoemd – geboren en getogen. Het was er gewoon nooit van gekomen. ‘Het is een prachtige kerk,’ zei de koster trots. ‘Ja,’ zei ik, om aardig te doen, maar als katholiek vind ik zo’n protestante kerk toch altijd een beetje kaal. Alsof ze er pas zijn ingetrokken, nog niks aan de wand. ‘Maar ik kom voor de muziek,’ voegde...

Twee Meisjes – Raymond van het Groenewoud

de dag brengt ouderdom de nacht brengt vreemde uren de deken is zo zwaar een bladzijde slaat om

Nils Lofgren 1995

Heino is niet bepaald het centrum van de wereld, maar op 4 november 1995 – de nacht dat Yitzhak Rabin werd vermoord - speelde Nils Lofgren in het plaatselijke muziekcentrum. Ik legde twee tientjes neer en kreeg een stempel op de rug van mijn hand. Kees wilde eerst zijn jas afgeven. Ik liep door, op zoek naar de zaal, en trok per ongeluk de deur naar de toiletten open. Iets vertraagd drong tot mij door, wat ik binnen had gezien, ...