Bezoek

‘Wat doe je nou?’, vroeg ze toen ik de stofzuiger wegzette.
‘Ik ga me scheren,’ zei ik.
‘Ben je hier dan al geweest?’
‘Hier liggen toch geen scherven?’
‘Nee, maar als je eenmaal bezig bent, is het toch logisch …’
‘Laat maar!’, zei ik. Ik kende het liedje al, en drukte de stekker weer in het stopcontact en na de eetkamer, besloot ik de werkkamer en de hal ook maar te doen. Ik wilde geen praatjes.
‘Eigenlijk moet onze slaapkamer ook weer eens,’ zei ze, terwijl ze met een emmer naar de keuken liep, ‘meer niet.’
‘Je neemt ze toch niet mee naar boven?’
‘Doe niet zo moeilijk. Ik ben toch ook bezig?’
‘Ja ja,’ zuchtte ik en zeulde de stofzuiger mee naar boven. Toen ik klaar was, ging ik eerst maar eens uitgebreid naar de wc, want daar was het vandaag nog niet van gekomen. Net toen ik doortrok bedacht ik, dat ik me nog moest scheren. Toen ging de bel.
‘Ik zit op de wc!’, riep ik. Mijn vrouw deed open. Gelach, gezoen.
‘Is je man niet thuis?’, hoorde ik haar collega vragen.
‘Die is zich aan het verkleden,’ lachte ze nerveus.
Verbaasd keek ik in de spiegel. Mijn T-shirt was nog schoon en mijn spijkerbroek ook. Zal ik mijn trouwpak aantrekken?, dacht ik baldadig. Nou goed, een T-shirt met lange mouwen dan maar. Verder ging ik echt niet. Halverwege de trap bleef ik staan. Shit! Nu had ik me nog niet geschoren! Terug in de badkamer vond ik dat het stonk. Ik drukte nog maar eens op de luchtverfrisser en poetste mijn tanden. Het is best leuk, dacht ik, om nieuwe mensen te ontmoeten, maar dat gedoe … en nu zat er dus tandpasta op mijn shirt. En toen ik dat had weggepoetst een natte vlek. Voor alle zekerheid deed ik toch maar een overhemd aan, en snelde toen naar beneden om een handje te geven.
‘Zet jij even koffie, schat?’, vroeg mijn vrouw.
In de keuken fluisterde ze: ‘Had je je niet even kunnen scheren?’

 

Eerder gepubliceerd in de bundel De Juiste Dosis ©2013

Bekijk ook...

De Koffiehûs Blues

Toen ik in de krant zag, dat Het Friesch Koffiehuis in Leeuwarden wordt gesloopt, ging ik even koppie onder in een branding van weemoed. In het bijschrift las ik dat het leegstaande pand ‘een rotte kies’ was, die voor 2018 Culturele Hoofdstad getrokken moest worden. Nou, ik kan u verzekeren, in de ogen van het establishment was Het Friesch Koffiehuis in de jaren tachtig een bek vol rotte kiezen. Juist daarom kwam ik er zo graag.

Grytsje Postma-Zonderland

De kont van Beppe (1963)

Toen ik om half vijf wakker werd voor mijn oudemannenplas, zat die droom nog in mijn kop, een beeld uit mijn jeugd, de kont van mijn Beppe. Er was geen verhaal, zoals dat zo vaak met dromen gaat. Ik kon me niet herinneren, dat ik hier ooit eerder over had gedroomd, maar het beeld bood mij troost.

De fiets van oom Anton

‘Oom Anton heeft een fiets gekocht,’ zei mijn neef Koen. Afgezien van het feit dat het bestaan van een oom Anton mij tot op dat moment was ontgaan, trof mij vooral zijn guitige lach die een sterk verhaal deed vermoeden.